Tak się cieszę Anetko że jesteś z nami Mój Szymonek ma 1,2 a Maja 3,2. Szaleją oboje strasznie. Życzę wam zdrowia i spokoju. Miłość już macie
Buziaki.

witam,szkoda mi tych osób co tracą dzieci tak jak Ty ,ja niewiem jakbym sie pozbierala z tym napewno bardzo trudne to jest przezycie, bardzo współczuje i życze duzo szczescia i zdrowia ,caluski:*

hej wszystkim
Zaczac od nowa ...... tylko jak ?? kiedy wszystko stracilo sens i to tak okropnie boli.Czas leczy rany ale nie do konca
Anetko bardzo Ci wspolczuje doskonale wiem co musialas czuc i nikomu tego nie zycze.Ja straciam dziecko w piatym m-cu -nie bede tu pisac jak i gdzie bo to nadal jest dla mnie trodne choc minelo juz kilka lat nasuwa sie tylko ciagle pytanie DLACZEGO
minelo 3 lata kiedy osmielilam sie pomyslec by sprobowac raz jeszcze i udalo sie
teraz mamy drogiego synka tez ALEXA
staram sie o TYM nie myslec ale to wraca
pozdrawiam wszystkie szczesliwe mamy

Witam *Aneta*
Dla mnie ciaza z Alexem  to byla walka o kazdy dzien nie bylo to proste ciagly strach i stresy odbijaly sie niestety na wynikach badan ,piersze tygodnie plamienia no i lezenie plackiem odchodzilam od zmyslow  -koszmar  ale za wszelka cene chcialam by sie udalo, no i stalo sie  Alex urodzil sie w terminie  zdrowy i tylko to sie liczy
Wiem ze trodno Ci mysles pozytywnie bo patrzysz przez pryzmat tego co bylo,ale z calego serca zycze Ci wytrwalosci no i wszystkiego dobrego dla Ciebie i Maluszka
pierwszy scan juz  lada chwilka to zobaczysz swojego maluszka i napewno wszystko bedzie OK
Pozdraiam serdecznie

Aneta, Hanula bardzo mi przykro ze spotkalo was takie nieszczesnie. Nie potrafie sobie  wyobrazic, ani nawet nie, chce tego wielkiego bolu.

Pod koniec drugiej ciazy mialam bialkomocz i dopadlo mnie bardzo wysokie cisnienie, tak bardzo sie wtedy balam o Marte, a ta mala glizda nie chiala sie posuszyc. Trzeslam brzuchem plakalam i odchodzilam od zmyslow! Pojechalam odrazu do szpitala podlaczyli mnie pod ktg dali szklanke zimnej wody i wtedy sie uspokoilam dopiero, jak uslyszalam Martusi serduszo i po jakims czasie zaczela sie ruszac.

Do konca zycia nie zapomne tego stresu, wielkiej obawy, lez... Ale to jest maly pryszcz z tym co musialysmy czuc wy, co chyba nadal czujecie.