Historia jak setki, tysiace innych, kazdy zdaje sobie sprawe z tego ze to okropny bol i zal ale tylko ci, ktorzy to przeszli, wiedza jak ciezko sie z tym uporac.
Wiem ze nigdy tego nie zapomne, bo nawet nie chce, na zawsze w moim sercu pozostanie maly Aniolek, ktorego nie bylo mi dane tulic i calowac. Ale musze nauczyc sie z tym jakos zyc... Tylko jak...
Prosze kobiety ,ktore maja to przykre doswiadczenie za soba o podzielenie sie swoimi przezyciami, wiem ze razem bedzie nam razniej

nie wiem jak to jest poronić i chyba bym nie chciala wiedzieć, ale serce mi się kraja jak czytam o tym. jak musi ci być cięszko, naprawde ściskam cię gorąco!

Anetko dbaj o siebie i pamiętaj nie jesteś sama.

Witaj Anetko często o Tobie myślę i cieszę się, że już troszkę lepiej się czujesz...całym sercem jestem z Tobą...ściskam

Dziekuje serdecznie, my kobiety silne jestesmy i dlatego radzimy sobie nawet wtedy, kiedy wydaje sie gorzej niz beznadziejnie.
A co do mojej kruszynki to skonczyl dzis 1,5 roczku i kocham go nad zycie!!!