O tak, ja też się nasłuchałam od mojej mamy i teściowej, że przy gorączce mleko się przepala ( nie wiem co to znaczy, a jak pytałam, to obie mi nie odpowiedziały, ale dalej twierdziły, że nie kogę karmić). Oczywiście ja swój rozum mam i karmiłam, bo nie miały racji. Po porodzie brałam antybiotyki przez trzy tygodnie (miałam gorączkę bliżej nie uzasadnioną ~40 st.) i też karmiłam synka. Oczywiście wszystko robiłam pod kontrolą lekarza. A mleko na początku karmienia faktycznie czasem trudniej wypływa, jak piersi są przepełnione. Ja upuszczałam trochę mleka tuż przed karmieniem za pomocą laktatora i po problemie.

Zgadzam się! Precz z terrorem laktacyjnym! Jest to sprawa indywidualna każdej z nas, i to że dziecka nie chcemy karmić nie znaczy że będziemy złymi matkami. Podziwiam faceta, który sam poleciał po sztuczne mleko do apteki w obliczu cierpienia żony. To jest facet a nie szowinistyczny macho który oczekuje i wręcz wymusza na kobiecie naturalne karmienie! Szczęśliwa mama-szczęśliwe dziecko!

Niewyobrażalne jest (a co niestety jest normą w polskich szpitalach) by wymuszać na kobiecie nawet w sposób psychologiczny karmienie piersią dziecka. Każda ma prawo odmówić i nieważny jest powód. Ale nie jest to sprawą ani personelu ani rodziny dlaczego ona nie chce karmić. Karmienie naturalne ma sens tylko gdy mama tego chce i sprawia jej to radość!

Tak jak piszesz, chodzi o mentalność polską, która niestety jest jaka jest. W Anglii istnieje większa tolerancja jesli chodzi o praktycznie wszystko. W polskim szpitalu matka, która nie chce karmić równa się z matką wyrodną. Ja niestety spotkałam się z czymś takim i efektem pobytu w szpitalu była prawie dwumiesięczna depresja, z której wyszłam tylko dzięki temu, że uwierzyłam w siebie jako matkę. Niestety, choć całe szczęście zdarzają się pracować na oddziałach położniczych panie z powołania i podchodzące z serdecznością do kobiety w pierwszych godzinach po porodzie, to niestety większość położnych wygląda na to, że pracuje tam za karę, traktuje pacjentki przedmiotowo, wręcz poniżająco i lekceważąco, gdy ta wyraża jakiekolwiek obawy lub skarży się na ból,tak jakby cieszyły się, że cierpisz! W moim przypadku nikt po prostu nie nauczył mnie przystawiać dziecka do piersi w szpitalu, przychodziły co raz to inne panie, z nowymi metodami, ściskając irytująco piersi i wręcz wymuszając przystawianie dziecka. Byłam po cesarce, miałam dość tej presji i mojego niepowodzenia w kwestii prawidłowego karmienia. W domu lepiej nie było, toteż skończyło się na odciąganiu pokarmu po czym przeszliśmy na mleko modyfikowane, które dziecko bardzo dobrze tolerowało. Podziwiam mamy, które potrafią karmić miesiącami. Myślę, że to super sposób na nawiązanie bliskości z dzieciątkiem i nie mówiąc już o walorach pokarmowych dla dziecka. Tylko chodzi mi o to by nie wydawać wyroku na mamie, która z różnych powodów nie umie/nie chce karmić. To nie rzutuje na to jaką mamą będzie. Dziś to rozumiem, wcześniej wmówiono mi inaczej. Przy drugim dziecku też próbowałabym karmić naturalnie, ale gdyby nie wyszło na pewno nie dałabym już sobie w kaszę dmuchać ) Pozdrawiam Mamę Kubusia i inne mamy

w końcu jakieś forum na którym dziewczyny nie karmiace piersia nie sa terroryzowane ja urodziłam w terminie przez cc- poród pośladkowy, od kąd usiadłam walczyłam z co 2-3 godz i przystawianie do piersi, minęły 3 doby i kropelka sie pojawiła, myślałam ze bedzie juz z górki...dziewczyny z sali miały nawał mleka, a ja o nim marzyłam. połozna mówi nie martw sie wrócisz do domu pokarm sie pojawi. max, ile ściagałam to 40 ml, a synek zjadał jakies 90 ml mieszanki. płacz jego z głodu, mój bo nie potrafie wykarmic dziecka i tak wkółko, poradnia laktacyjna, herbatki itd...po 2 miesiącach miałam dość mleka zamiast coraz wiecej to było coraz mniej, a raczej mój mąż- powiedział dość. i zaczeliśmy jeść tylko mleko modyfikowane. mama uśmiechnieta, dziecko najedzone 
precz z terrorem laktacyjnym. nasze pokolenie wychowało sie na butelkach i jakoś żyjemy, wiec mój aniołek też przezyje. dziękuje też mojej pediatrze za wsparcie i rady

Marta, jakbym czytała o sobie. Tyle, że u mnie jeszcze brodawki się nie uwypukliły i karmiła przez taki koszmarny kapturek silikonowy, który cile zjeżdzał z piersi, zapychał się, tragedia.

Mojego pokarmu było mało, albo jakiś taki mało wartościowy (choć co lekarz to inna opinia, jedni mówią, że obojetnie jaki byleby był, inni, że pełnowartościowy misi być gęsty i żółtawy - nie wiem dokładnie, bo mój wyglądał jak rozcieńczone mleko 0%). Męczyliśmy się tak (ja i co gorsza mój synek) dwa miesiące, by w końcu spróbować podać mleko modyfikowane (oczywiście z bólem matki wyrodnej - bo jak to - przecież mamine mleczko najlepsze). Po tym posiłku młody w końcu najedzony porządnie spał 4 godziny, nie do pomyślenia po karmieniu piersią. I jak ja mogłam nie spróbować tego wczesniej i tak męczyć moje maleństwo.

Tak jak pisze Justa, słuchajcie swojej intuicji także jesli chodzi o karmienie!

ja pierwszego synka karmiłam 6 miesięcy piersią. Teraz mam większe problemy- od urodzenia Michałek jadł długo i dużo, ciągle mu było mało. Potrafił jeść pierś 40min a potem po godz płakać i znowu jeść.. Przy tym dławił się, krztusił, pluł, wymiotował i ulewał. Lekarka zleciła mi zagęszczanie pokarmu nutritonem. Zaczęło się więc ściąganie pokarmu laktatorem, zagęszczanie, karmienie... I wtedy przekonałam się ile mały potrafi zjeść... Bywało tak, że zjadał 150ml mleka  piersi i krzyczał co doprowadził do tego, że zaczęłam go dokarmiać. Miałam coraz mnei j sił na ściąganie, drugi synek nie dawał mi nieraz szans na zabawę z laktatorem.. i tak traciłam pokarm na rzecz butli. Nie wspomnę o moich naderwanych brodawkach.. ból na samą myśl. I skończyło sie na tym, że została sama butla- mąż mnie dzielnie wspierał i podtrzymywał na duchu bo moja mama stwierdziła, ze za krótko karmiłam piersią (dałam radę do 7tyg), że to 'tragedia' 'katastrofa; i 'to straszne' że dostaje butelkę... poczułam się jak WYRODNA MATKA moja własna mama zamiast mnie wesprzeć spowodowała, że robię sobie wyrzuty, że karmię mlekiem sztucznym...
Choć jak patrzę, jaki Michałek jest spokojny po zjedzeniu mleczka to trochę mi lepiej...