Taaaaa....mam to samo....krzyk, obrażanko....przeszłam to z córką, damy radę i z synkiem

Mój do nie dawna słodki aniołek, krzyczy na mnie bije mnie i czasami gryzie. Im spokojniej ja reaguje tym łatwiej opanować jej gniew. Najlepiej odwrócić uwagę czymś innym, i wtedy jak ręką odjął jej histeria mija 

Możliwe możliwe
Bardzo dobrze, że cały czas tłumaczysz, prosisz, i to nie prawda, że do niego nie dociera. Dociera dociera, ale on musi pokazać, że istnieje i jest ważny. I chce być samodzielny. Chce robić już wiele rzeczy po swojemu, a nie ma wyczucia jeszcze, że pewne rzeczy są niebezpieczne, czy po prostu nieładne. Zawsze zwracając mu uwagę mów patrząc mu w oczy i argumentuj. (nie wolno bić, bo boli, nie rzucaj zabawką, bo ją zniszczysz i już nie będziesz miał się czym bawić itp) Dziecko potrzebuje prostych wyjaśnień.
Mój syn np.krzyczy.....aż mnie głowa boli  O wszystko jest krzyk....staram się ciągle sobie tłumaczyć, że inaczej nie umie okazać złości. Dla niego złość to nowe uczucie. Nie rozumie co się z nim dzieje i nie panuje nad tym. Najprostszy przekaz- krzyk...
Wszędzie radzą być cierpliwym, a to trudne jak diabli  ale damy radę.
Polecam jeszcze nie pilnować go non stop. Zauważyłam, że rodzice często w momencie, kiedy dziecko zaczyna "rozrabiać" zaczynają je cały czas pilnować i ciągle go strofują.....osaczają  je po prostu, a to tylko pogarsza sytuację. Dziecko słyszy ciągle same zakazy. Mój syn ostatnio zaczął szczypać siostrę, czasem nawet się pobiją. Więc też mam wesoło...ale to już inny temat 
Trudno w takich chwilach o spokój, ale tylko on Wam pomoże.
Pozdrawiam

Justa wszystko się zgadza bunt dwulatka pojawia się w drugim roku życia czyli po pierwszych urodzinach a po 2 to już 3 rok leci

ja od tego co napisała Ivy dodałabym jeszcze
odwracanie uwagi czyli coś w rodzaju "o matko za oknem papuga choć szybko zobacz" czy zaproponowanie zabawy np berek goń mamusię

i poświęcanie uwagi gdy dziecko jest "grzeczne" i nie krzyczy nagradzanie go uwagą, dobrym słowem, wspólnym rysowaniem, budowaniem z klocków itp  a jak się tylko zacznie złościć to krótki komunikat jak nie przestaniesz to koniec zabawy i konsekwentne działanie
jak na palcu zabaw obija kolegę - jak nie przestaniesz idziemy do domu, nie przestaje, idziemy
tak by dziecko powiązało złe zachowanie nie ma przyjemności dobre zachowanie jest fajnie

Też często widzę takie obrazki że jak dziecko się źle zachowuje to rodzice często jeszcze we dwójkę poświęcają mu bardzo dużo uwagi a jak w końcu jest spokojne to wracają do swoich zajęć i to tez nakręca złe zachowania dziecka bo wtedy ma zainteresowanie rodziców
A przy okazji takiego osaczenia nie ma możliwości dowiedzenia się o co dziecku chodzi - a naprawdę warto spytać i pomóc mu nazwać uczucia to pozwoli mu stopniowo zrozumieć samego siebie

warto tez z dzieckiem rozmawiać na ten temat kiedy jest spokojne powiedzieć ze nie lubimy jak się tak nieładnie zachowuje tyko też nie wygłaszać kazania tylko krótko na temat a potem zabawa w łaskotki

Przy jednej z takich rozmów Ulka powiedziała ale mamo ja nie chce taka być to tak jakoś samo


Kokos co do sytuacji która opisujesz przy gościach to mam wrażenie że tu może chodzić o wzbudzenie zainteresowania, może tylko wtedy zwracacie na niego uwagę i on w ten sposób o nią zabiega.


u nas bunt dwulatka z krótkimi przerwami trwał jakieś 2 lata, szkoda ze cierpliwości nie można kupić na wagę, ale jedno wiem spokój i konsekwencja czynią cuda

 

He, he, skad ja to znam  Nie wazne jak to sie nazywa, wazne, ze to taki etap w zyciu dziecka, przez ktory musi przejsc, bardziej lub mniej wybuchowo  Ja czytalam, ze bunt zaczyna sie okolo 2 roku zycia i moze trwac nawet do 4 !!! To przede wszystkim mowienie NIE na wszystko co mowia rodzice. Ale to widocznie byly jakies nie rozszerzone artykuly. Dla mnie najwazniejsze jest, ze Karolina w koncu przestala bic innych i swoja glowe. Ciesze sie, ze to nastapilo juz teraz, nie za 2 lata. Zreszta, ktos juz wczesniej tu napisal, ze bunt 2-latka zaczyna sie kolo 2 roku zycia i moze trwac do 18 .