Jestem ciekawa, jak Wasi bliscy pomagają Wam przy opiece nad maluszkami... Muszę z przykrością powiedzieć, że ja robię wszystko sama. Tatuś miga się jak może, najwyżej chwilę zabawi i "do mamusi" (Nie kąpie, nie przewija, nie karmi...), a dziadkowie wpadają na chwilę raz na 2 - 3 tygodnie. Trochę to smutne, ale co zrobić? Dla moich rodziców to 7 wnuk z kolei, a mają jeszcze młodszego, teściowa wpada, kiedy może, ale dość daleko mieszka i to też nie takie proste. Teraz już przywykłam i świetnie daję sobie radę, ale na początku wyłam ze zmęczenia i bezsilności a wszelkie rozmowy z mężem kończyły się kłótnią, bo przecież on pracuje... 

Witam!ja zajmuje sie sama dzieckiem maz pracuje od 7 do19 rodzine mam bardzo daleko a ta blizej nawet nie zaproponowala pomocy wiec na nikogo nie moge liczyc,tylko jak maz jest w domu to mi pomaga przewija,kapiemy razem tz.dajemy rade razem,chociaz jak widze na placu zabaw czy gdzies jak dziadki zajmuja sie wnuczkami to nie powiem jest mi troche przykro ze moja tak nie ma.Ale mam tez satysfakcje,ze chociaz bylo mi ciezko zwlaszcz na poczatku pierwsze dwa miesiace,dalam rade i daje rade,moze popelnilam jakis blad jak to przy pierwszym dziecku ale jestem zadowolona,musialam liczyc na siebie nie mialam czasu wpadac w depresje chociaz naprawde bylo ciezko teraz z perspektywy czasu tak mysle jak bym miala drugie dziecko juz by mi bylo duzo latwiej :)pozdrawiam mamusie i zycze cierpliwosci

Mój też tak powiedział mi parę tygodni po urodzeniu dziecka. Ja się strasznie wkurzyłam, bo wtedy najczęściej się przebierało Emila no i bardzo często jadł, a ja byłam jeszcze obolała po porodzie i potrzebowałam pomocy. Strasznie mnie to wkurzyło i wykłóciłam się o swoje. Powiedziałam mu, że dziecko nie będzie go znało, jeśli nie będzie się nim zajmował, a na nawiązanie więzi to ma czas teraz, a nie jak dziecko się wyprowadzi z domu. Takie podejście moim zdaniem jest strasznie egoistyczne, bo oni pójdą do pracą, przyjdą i mają spokój, a my mamy etat całodobowy, łącznie z nocą - kiedy wstajemy do dzieci oni najczęściej przekręcają się na drugi bok. Przykre...

Ja niemoge narzekać mam wszystkich bliskich w granicy 10 km i jak trzeba to pomogą mi przy moim brzdącu:)Mąż pracuje po 10 godzin i mimo tego pomaga mi w kompaniu przewijaniu itp.Jeszcze moja mama w co drugi weekend bierze małego na noc,więc mamy z mężem czas dla siebie albo na spotkanie z przyjaciółmi.Podziwiam mamy które wszystko robią same bo opieka nad dziećmi to ciężka praca.

Dodam jeszcze, że w międzyczasie mąż zmienił pracę i teraz nie ma go w domu od 9 do 20. Koszmar. Na szczęście Michał jest już duży i potrafi się zająć oglądaniem bajki, a ja mogę sobie posprzątać, ugotować czy nawet usiąść na chwilkę. Także cierpliwości mamy małych dzieciaczków. Niedługo będzie lepiej.