A my mamy inny problem ...z rodzicami mojego meza w ogole prawie nie ma kontaktu. żyja swoim zyciem - zawsze tak bylo, ich syn bardzo wczesnie przestal ich obchodzic. Z kolei moi rodzice...jakby nie zauwazali w ogole mojej ciazy najpierw a teraz do malej podchodza z dystansem. szczegolnie ojciec. fakt - ze mimo ze nie pochodze z tzw " patologicznej rodziny" nigdy kontakt nie byl dobry miedzy mna a moimi roadzicami oraz miedzy nimi samymi, ...tylko malej mi zal....w sumie nie ma dziadkow.a przeciez dziadkowie to nieodlaczna czesc dziecinstwa. nie wiem jak z tego wybrnac...strasznie to przykre.

Moi rodzice też mi pomagają jak mogą , ale na wychowanie mojego dziecka mają swoje metody i ciężko cokolwiek im powiedzieć. Niby kupili mi mieszkanie , ale nikt sie nie zapytaj co ja chcę!!!! I są konflikty.
Och niestety tak to jest, z resztą rzadko kiedy pytali się  co ja chcę , wiec czemu mają sie teraz pytać , buuuuuuuuuuu :0
No i  wciąż  mają pretensję ,że ich źle  traktuję, niewiedzą że źle robią ? Hm
Bo ja mam dosyć ,że wszyscy mi włażą na głowę.

kiedy urodziłam 3 lata temu córeczke to moja mama też się nią i mną wcale nie interesowała nawet do szpitala nie przyjechała, a jak urodziłam w sierpniu syna, to się interesuje w nadmiarze i ciągle wtrąca tam gdzie nie ma, ja zawsze miałam dobre relacje z tatą i teściami a z mamą nie. ja teściową mam super jest dla mnie jak matka. cięszko masz jak tak was traktują w nikim nie masz oparcia poza mężem. ale w końcu sami zrozumieją je żle robią i jak wiele tracą. pozdrawiam

witajcie:)
właśnie jestem po wizycie teściowej -była spytać się czy coś się u nas zmieniło- odp. że od wczoraj nic- może i trochę złośliwie to powiedziałam, ale mam dość codziennych odwiedzin teściowej. Mówi zawsze,że wpadła tylko na chwilkę zobaczyć wnuczusia, a ta chwilka trwa godz. a czasami dłużej. To bardzo dobry człowiek, nieba by mi przychyliła...ale jakby tu powiedzieć...zagłaskała by na śmierć.Teść przychodzi co drugi a szwagierka też prawie codziennie...Oni są wszyscy pomocni, wręcz mi tą pomoc narzucają, nie wspomnę już o dobrych radach i komentowaniu wszystkiego- i to wszystko w miły, dobry sposób,ale ja już czuję się przez nich przytłoczona, dla mnie niektóre ich zachowania wydają się sztuczne, za bardzo chcą ingerować w nasze życie,uczestniczyć w nim. Najgorsze jest to,że tak blisko siebie mieszkamy Męża często nie ma w domu i on nie widzi problemu,często się przez rodzinę męża kłócimy...Jestem już czasami tym wszystkim zmęczona

czesc Dziewczyny:)Czytam Wasze komentarze i powiem jedno-fajnie wiedziec,ze nie tylko ja przechodze przez to wszystko.Od 4 lat mieszkam z mezem w Angli.Rok temu urodzil sie nasz syn.Przez pierwsze kilka(najtrudniejszych)tygodni opiekowalam sie nim calkiem sama,z niewielka pomoca meza,ktory jednak wieksza czesc czasu spedzal w pracy.Po kilku tygodniech przyleciala do nas tesciowa,by zobaczyc pierwszego wnuka i wtedy sie zaczelo...wszystko chciala robic za mnie,bo wie lepiej...Nie moglam sie dopchac do wlasnego dziecka.Wystarczylo,ze Mlody sie obudzil,a ta juz bujala go na rekach,nie rozumiejac,ze on chce tego samego ode mnie w nocy,kiedy ona smacznie spi!!!Na nic tlumaczenia,ze kiedy lezy spokojnie w lozeczku wystarczy usiasc obok i do niego mowic-ona WIE LEPIEJ!To wszystko nic w porownaniu z nasza pierwsza wizyta w Polsce,kiedy to mowila mi nawet gdzie mam isc na spacer!Strasznie wkurzajace,choc z drugiej strony nie wiem co gorsze,bo przykro mi,ze moj syn tak na prawde nie zna babci i chociaz dla mnie jest ona wkurzajaca baba,to dla mojego dziecka moglaby byc kochana babcia,do ktorej sie teskni...Wszytko zalerzy wiec od punktu widzenia,dlatego badzmy cierpliwe,nie dla mam czy tesciowych,ale dla dobra naszych kochanych dzieciakow;)Pozdrawiam!