Oj tam , zgadzam sie z Wami dziewczyny czasami świra dostaja nasi rodzice a czasem teściowe. Tylko jest tak ze jak Ci cos nie pasuje w zachowaniu swoich rodzicow to mowisz im to a z tesciami juz nie jest tak łatwo. Myślą ze jak zwrocisz im uwage to juz sie zaraz obrażają i myslal ze ich lekceważysz.

U nas wygląda, to troszkę inaczej. Po pierwsze Dominiś ma dziadków tylko z jednej strony (mojej), rodziców męża nie zdążyłam poznać    Mam za to szwagierkę mniej więcej w wieku moich rodziców, która dzielnie zastępuje mężowi mamę, mnie teściową, a małemu babcię. Relacje między nami są wzorcowe, kobieta jest mądra, cierpliwa i tak po prostu fajna. Nigdy nie wtrąca się do niczego, zawsze służy radą i pomocą, wprawdzie nasze poglądy na temat wychowania dzieci czasem się różnią, ale szwagierka potrafi wysłuchać moich racji, zawsze stara się zrozumieć i nigdy się nie narzuca. Z mamą jest inaczej jej metody wychowawcze znacznie różnią się od moich, ale mama przyjąć tego do świadomości nie chce, na początku starałam się wytłumaczyć dlaczego postępuję tak, a nie inaczej, niestety grochem o ścianę to mało powiedziane, w tej chwili po prostu słucham i potakuję, a robię jak uważam . Na szczęście mama radzi dużo i często, ale nie wymusza, a ponieważ mieszkam daleko to problemów żadnych nie ma. Przyzwyczaiłam się już do nadzoru telefonicznego i przywykłam do porad rodem ze średniowiecza, wiem, że Dominik jest dla niej oczkiem w głowie i chce dla niego jak najlepiej, dlatego cieszę się, że mały ma kochającą babcię, a resztą się nie martwię  Nie ma to jak mieszkać samemu   

Ja uważam, że z teściami trzeba jasno i wyraźnie, a jesli chodzi o męża to warto go uprzedzić :]