Mam 21 lat a urodziłam w wieku lat 20. Niestety wtedy dzidzia nie była planowana - samo to jak patrzyła na mnie moja rodzina ( i mojego chlopaka, ktory jest ze mna do tej pory) przyprawiało mnie o płacz i brak sił, ale nie poddałam sie.
Chodziłam na badania itp. Miałam 2 usg - chłopiec.
Miałam termin na 28 kwietnia.Dawid urodził się 30 kwietnia - 29 miałam zgłosić się sama do szpitala gdyby nic się nie zaczęło.

Bardzo się bałam. Zawsze mowilam sobie ze zaadoptuje dziecko bo niechce porodu, bo to boli, potem samo dochodzenie do siebie po porodzie...
Skurcze zaczeły się o 3 rano 30 kwietnia i trwały do 22:40 i urodził się Dawid. Wazył 3200 i mierzył 54 cm. Teraz jest zdrowym, silnym chlopakiem. I dziekuje wszystkim ktorzy zemna byli przez ten okres, ze uwierzyli i wierzyli we mnie. A sam poród?
"Mineło jak z bicza trzasnął" pomimo tylu godzin skurczy.
I zyczę innym oczekujacym mamą aby nie bały się rodzić, bo gorsze nie móc mieć dzieci wogóle.
KCD :*

witam wszystkie mamusie!!!
zaczne od tego ze moj synek skonczyl 33 tyg!
moja ciaza nie byla planowana i jak sie dowiedzialam ze jestem w ciazy to niewiedzialam czy mam plakac czy sie smiac!ale jak tylko przespalam sie z ta wiadomoscia i doszlo to do mnie to sie bardzo ucieszylam!
cala ciaza przebiegala swietnie jedyna dolegliwoscia jaka mi dolegala to zgaga ktora zaczela sie w 7 miesiacu!a poztym to nic!rowniez do 7 miesiaca pracowalam w chlodni!i to ciezko szczerze sie nie oszczedzalam!porod mialam wyznaczony na 26 grudnia i to wtedy zaczely sie pierwsze skurcze najpierw delikatne i nie regularne trwaly one dwa dni az w niedziele o 1 w nocy zaczely sie regularne skurcze co 5 minut wtedy maz zadzwonil po polozna(rodzilam w domu bo tak chcialam)kiedy polozna przyjechala skurcze nadal trwaly ale wody nie chcialy odejsc same!wkoncu polozna zdecydowala sie przebic ''worek'' z wodami plodowymi ale moj maly nadal nie chcial wyjsc!lezalam tak na lozku przez kolejne 2 godziny az polozna zdecydowala sie pojechal do siebie do przychodni(nocny dyzur miala) i powiedziala ze za godzine wroci i jak nadal nic nie bedzie sie dzialo to biora mnie do szpitala!jak polozna tylko wyjechala po 5 minutach poczulam ze ''to juz''maz dzwonil po polozna spowrotem a ja juz parlam!powiem wam ze ledwo polozno zdazyla wejsc spowrotem do mojej sypialni a juz widziala glowke!sam porod trwal dokladnie 10 minut!
ale teraz jestem szczesliwa mamusia!!!pozdrawiam wszystkie mamusie i przyszle mamusie oraz chcialabym przede wszystkim dac rade wszystkim przyszlym mamusiom WSZYSTKIE KOBIETY PRZECHODZA CIAZE I POROD INACZEJ DLATEGO NIE WATRO SIE ZADRECZAC CZYTAJAC KOLEJNE ARTYKULY NA TEMAT JAKI TO STRASZNY BOL!!!!

witajcie dziewczyny
 ja urodzilam moja coreczke w UK w dosc szanowanym szpitaliku ( jak wybieralam miejsce porodu przy pierwszej wizycie u poloznej, tak mi sie wydawalo). No ale opowiem od poczatku...
Jeszcze rok temu jak ktos zapytal mi sie kiedy planuje swoje potomstwo, mowilam ah za jakis rok lub dwa.Moj maz natomiast juz chcial zebysmy mieli dzidziusia. Ja natomiast ciagle myslalam ze to nie ten momemnt chodzilo glownie o kariere i finanse.poza tym nie moglam sobie wyobrazic siebie i dzidzius. Przyznam sie ze nie mialam dobrego podejscia do dzieci i myslalam ze nie nadaje sie na mame. az do wrzesnia zeszlego roku (2008) kiedy sie nie doczekalam kolejnej miesiaczki i zrobilam sobie test ciazowy. Sama bylam zaskoczona swojej reakcji- cieszylam sie jak dziecko,mialam usmiech od ucha do ucha przez dobry tydzien. Najpiekniejsza wiadomosc jaka moglam otrzymac.
W 8 tyg. dostalam krwotoku o 14:00 pojechalam z mezem do szpitala oczywiscie przerazona i zaplakana. Tam o 19:00 zjawil sie jeden lekarz ktory po zbadaniu stwierdzil ze na 90% ja poronilam ale zeby to sprawdzic trzba zrobic USG. Lekarz powiedzial ze szpitalne USG jest czynne od pon - piatku od 8 do 17 wiec musialam czekac do pon. Wyobrazcie sobie co ja mialam w glowie przez weekend, plakalam jak bobr, nie moglam jesc, spac. Wtedy zorientowalam sie jak bardzo kocham to nienarodzone malenstwo. W pon. pojechalismy na USG ( to bylo pierwsze USG ciazy) z myslami ze juz nie mam mojego malenstwa, nawet nie chcialam patrzec w monitor zeby nie uslyszec tej zlej wiadomosci. a tu... polozna mowi ze z dzizdzia jest wszystko wporzadku i mozemy juz posluchac jak bije serduszko. Ze szczescia myslalam ze zacaluje polozna.
dalsza czesc ciazy przebiegla bez zarzutu. termin mialam na 27 maja 2009 a ja nawet pracowalam do 15 maja. to byl moj pierwszy porod. Balam sie ze nie zdarze do szpitala jak odejda mi wody i nie wiedzialam jak wygladaja skurcze, dlatego tez trzy razy bylam w szpitalu bo myslam ze to juz i wysylali mnie do domu. Az 27 o 4 rano zaczelam miec bol jak bol miesiaczkowy, najpierw delikatny a pozniej coraz mocniejszy. Nie bodzilam meza bo nie chcialam zeby sie ze mnie smial ze to kolejny falszywy alarm. poniewaz bol byl coraz czesciej i coraz mocniej zadzwonilam na porodowke. Opisalam co sie dzieje - jak nadchodzil bol robilam przerwy w rozmowie- polozna krzyknela ze ja rodze i ja juz powinnam tam byc. Znalezlismy sie w szpitalu po 10 min to byla 5:15 a o 15:15 juz mialam moja sliczna ksiezniczke na piersi.- 4.165 kg i 54cm. rodzilam tylko na tlenie z gazem.Maz byl przy mnie od poczatku do konca. masowal mi plecy jakims olejkiem ale niestety w pewnym momencie mnie to bardziej wkurzalo niz pomagalo.Polozna byla bardzo zyczliwa, mowila nam krok po kroku  co sie dzieje i co ona robi i co ja mam robic.Nie chodzilam do szkoly rodzenia wiec to bylo bardzo pomocne. Poniewaz mala urodzila sie duza i utkwila ramionami wiec musieli mnie nacinac. Tutaj nie nacinaj krocza chyba ze jest to koniecznoscia.
byly dwie sytuacje ktore mnie wrecz obuzyly:
zszywala mnie pielegniarka ktora chyba to robila pierwszy raz bo po zszyciu stwierdzila ze jej jeszcze krew cieknie i pobiegla po lekarza ktory musial ja poprawic. stracilam 1liter  krwi.zamiast nastepnego dnia isc do domu dostalam trzy kroplowki krwi i zostalam w szpitalu na trzy doby razem z malenstwem
malo tego to po wyjsciu ze szpitala za tydzien znowu do niego trafilam na kolejne trzy doby bo dostalam krworoku. okazalo sie ze zostalo we mnie kawalki lozyska od ktorego zaczela sie infekcja. Wyczyscili mnie w narkozie i znowu dostalam trzy worki krwi bo stracilam kolejnego litra. Wiecie co dziekuje bogu ze nie stracilam laktacji i moge dalej karmic piersia. Fakt chodzili kolo mnie jak kolo ksiezniczki ale to przezycie bylo straszne. Najgorszemu wrogowi nie zycze.
Teraz jest juz dobrze - mala ma juz 3 mies a ja jestem najszczesliwsza mama na swiecie a kocham ta slicznotke ponad wszystko.
poniewaz nasze nazwisko to: Przygoda smieje sie ze mala lubi przygody od poczatku jej poczecia.

cześć ja jestem po 2 porodach. pierwszy był ok. bo przyjechalam do szpitala i po chwili urodziłam. Ale drugi to był koszmar nie fizyczny a psychiczny! przyjechałam do szpitala o 6 rano bo odchodziły mi wody, dostalam antybiotyk i położono mnie na patologi tam spędzilam 42 godziny. po tych 42 godz. zrobiono mi usg i okazało się że jest nie cale 10% wod, więc zaprowadzono mnie na porodówke bez bóli i rozwarcia tam dostałam leki na rozwarcie i na skórcze. nie zadziałało więc zrobiono mi lewatywe z gorącej wody, i w tedy dostalam lekkich skórczy. przyszedł lekarz i powiedział że mam iść na patologie spowrotem ja na to że on jest śmieszny i że nie pujde. powiedziałam to mężowi on przyjechał i nawżucał lekarzowi. po chwili lekarz przyszedł i dał mi jeszcze raz to samo. i mnie wzieło po 5 min. urodziłam główke i zemdlałam z nidotlenienia bo skórcze były za silne.oprzytomniałam wyciągneli dołem syna rękoma i rozerwalo mnie po czym wyłyżeczkowali i zeszyli. to był okropny ból bo wszystko widziałam i czulam. nie życze nikomu.

Poczytałam Wasze wspominki i naszło i mnie
Mój pierwszy  poród wspominam koszmarnie. Brak porozumienia miedzy położnymi a lekarzami i chaos podczas zmiany po nocnym dyżurze spowodowały ze męczyłam się 13 godzin zanim łaskawie uznano, że sama nie urodzę. A informacja, że będą trudności ze względu na zbyt wąską miednice nie została przekazana przez lekarza przyjmującego mnie na oddział. Przez kilka godzin błagałam o znieczulenie!! Chciałam za nie zapłacić a mimo to nie było osoby, która mogła mi je zrobić!! Okazało się że szpital w którym rodziłam  miał  problemy ze znieczuleniami. W końcu, gdy ktoś się pojawił (pani anestezjolog) po wielokrotnych prośbach położnej, która widziała jak bardzo cierpię, zostałam źle znieczulona!! Ból stał się nie do zniesienia i skumulował się w jednym miejscu. Ale nikt mi nie wierzył a pani anestezjolog była oburzona moim zachowaniem i robiła niestosowne uwagi. Znieczulenie przecież na pewno działa a mnie na pewno tak nie boli i jestem jakaś DZIWNA.
I te ciągłe badania podczas skurczy, bo to niemożliwe żeby mnie aż tak bolało. I dlaczego w jednym miejscu.
Pani położna, która się mną opiekowała była ok. Wyrozumiała i bardzo cierpliwa. To ona wywalczyła żeby już mnie nie męczyć. Ogólnie położne były  bardzo miłe. Do cesarskiego cięcia w ostateczności dostałam narkozę i tak przyszła na świat moja córeczka. Jest zdrowym i wesołym dzieciaczkiem. Już 3 letnim
Za to drugi poród to cud miód. Inny szpital. Inne podejście. Super opieka. Tak więc mój synek przyszedł na świat w miłej uśmiechniętej atmosferze. I takich porodów życzę każdej przyszłej mamie.