Witam jestem ojcem 11 msc dziewczynki, jest to nasze 1 dziecko. Niestety nauczyliśmy córeczkę zasypiać z nami, a teraz od stycznia mała ma iść do żłobka a moja żona do pracy. I tu zaczyna się problem, od 4 dni żona postanowiła, że córa będzie zasypiać sama w łóżeczku. Ja przeżywam katuszę, bo mała potrafi krzyczeć przez 2ha zanim zaśnie. Najbardzej boję się tego jak długo to potrwa, oraz czy nie wpływa to negatywnie na psychikę dziecka, proszę o pomoc

uffff ciężka sprawa... My...tzn ja, bo męża na początku z nami nie było, kładłam małą od początku do łóżeczka i nie mieliśmy takich problemów (to rada na drugie dziecko:) a teraz.... konsekwencja, konsekwencja i jeszcze raz konsekwencja. Może głaskanie, śpiewanie...? Nasza mała teraz nie zaśnie bez swojego misia, może sprawcie takiego "przyjaciela"? jedno jest ważne, musicie spokojnie do tego podchodzić choć wiem że to praktycznie czasem niemożliwe. Jak Ola czasem nie może zasnąć to najlepiej działa na nią jak jej śpiewam (to może trwać naprawdę długo, zwłaszcza jak idzie ząbek, czasem już mi gardło siada, ale bardzo się wtedy uspokaja i oczka robią się coraz mniejsze.) Cóż, powodzenia.

Wiesz żaden ze mnie ekspert...ale wydaje mi się że może nie ma co tak drastycznie wprowadzać tak dużo zmian jednocześnie może póki malutka nie przywyknie do żłobka to na razie niech z wami śpi. A może niech usypia u was a potem ją przenoście do jej pokoiku, wtedy stopniowo się przyzwyczai...Ja tak robie z naszą, co prawda ona ma 21 miesięcy ale często tak robię. Rano jak się budzi to sama przychodzi do nas się przytulić.

 Ja od początku kładłam dziecko w swoim łóżeczku, więc wydawało by się, że problem niechęci spania w swoim łóżeczku, powinien się nie pojawić, a jednak.   
 Gdy był malutki, potem trochę większy, nie było to problemem, stałam obok łóżeczka, nachylałam się nad nim, głaskałam dziecko po pupci, pleckach, z czasem nawet udało się, że wychodziłam z pokoju, a dziecko zasypiało samo. Ale z wiekiem, gdy jest już mądrzejszy, a nie raz widział gdzie jest łóżko rodziców, bo np. w ciągu dnia brałam go tam żeby razem wygodnie pofiglować w pościeli, oraz przynoszę go tam rano, jak już wstanie, ale ja chce jeszcze "doleżeć" -zaczął stawiać opór i niechętnie spać w swoim łóżeczku. Problem jest bardzo świeży, bo właśnie go przerabiamy, a syn ma 1,5roku. Moje wcześniejsze sposoby już się nie sprawdzają, nie pomaga jak chce siedzieć obok łóżeczka, śpiewać, czytać, głaskać- dziecko w ogóle nie chce się położyć, stoi w łóżeczku i mówi "tam" pokazując na drzwi, co znaczy, że chce iść do naszego pokoju.
 Ostatnio wpadłam na pomysł i rozłożyłam kołdrę na podłodze w jego pokoju. Kładę się z dzieckiem na niej, przykrywam i po chwili już śpi, a potem go przenoszę, ale to też trzeba wyczuć moment, żeby już mocno spał. Innym razem bardzo pomocne okazuje się łóżeczko turystyczne, ponieważ ma odsuwaną jedną ściankę, wciskam się przez nią do niego do łóżeczka udając ze będziemy spali razem i wtedy też zasypia, znika problem przenoszenia, ale trzeba uważać przy zasuwaniu zamka- też może obudzić.
 Mam nadzieję, że moje pomysły sprawdzą się jeszcze u kogoś. Pozdrawiam

hej nie jestem specjalistą aczkolwiek miałam taką samą sytuację z synem.... do ok 8 miesięcy usypialiśmy go w naszym łóżku i przenosiliśmy do łóżeczka lecz pojawił się problem gdy zaczął raczkować   poza tym jest raczej typem "sowy" więc mieliśmy bardzo duże problemy z usypianiem, które z czasem zaczęło trwać ok 3-4 godzin.... usypialiśmy go na zmianę ale efekt był taki, że młody nie spał a my byliśmy zmęczeni nie tyle fizycznie a psychicznie, do tej pory pamiętam, że chodziłam nabuzowana, że aż miałam ochotę wyjść po prostu z domu....a było to 4 lata temu...\
postanowiliśmy, że nauczymy go usypiać w łóżeczku i to bez naszej obecności - wykorzystałam naukę tracy fogg??? i udało się po ok 10-12 dniach.. początkowo płacz trwał nawet 2 godziny ale!!!! nie zostawiamy dziecka samego, trzeba wchodzić dokładnie co 2 min i próbować go uspokoić, położyć i ponownie wyjść ale dziecko musi mieć poczucie, że nie znikacie tylko, że jesteście niedaleko... ja zostawałam uchylone drzwi tak by słyszał/widział nas jak się krzątamy po domu, po 2 dniach usypianie trwało już ok 30 min i potem coraz krócej oczywiście z pewnymi kryzysami ale nie minęły dwa tygodnie a mały usypiał sam w swoim łóżeczku a schemat usypiania wypracowaliśmy następujący: kąpiel potem do naszego łóżka zwykle oboje i czytaliśmy bajkę potem po buziaczku, do łóżeczka już wchodził sam, dobranoc i papa i wychodziliśmy zostawiając niedomknięte drzwi i tyle... mały czasem usypiał od razu ale zwykle jeszcze gaworzył, śmiał się, wiercił aż usnął. taki schemat mamy do tej chwili a niedługo kończy 5 lat i śpi już w swoim pokoju.
Teraz mamy córeczkę 5 miesięcy i ją od początku odkładam do łózeczka w jej pokoju i również uspia sama przy karuzeli, czasem wiadomo ma kłopoty ale trzeba być konsekwentnym lecz często zaglądać by dziecko się nie bało, że mam zniknęła i nie przychodzi. wieczorem gdy kładziemy się spać przynoszę ją do naszego pokoju bo je 2-3 razy w nocy (pierś) więc śpi ale w łóżeczku turystycznym, które stoi obok i jest mi wygodnie wstawać do niej. w dzień i wieczorem usypia w swoim pokoju.
życzę wytrwałości, bo Wasz spokój i wypoczęcie jest bardziej potrzebne Waszemu  dziecku niż spanie w waszym łóżku i nie dajcie sobie wmówić, że dziecko to bezrozumna istota i nie czuje, że mama i tata chodzą zmęczeni, niewyspani i źli na cały świat...
poza ty ja uważam, że posiadanie dziecka to nie jest kara za grzechy a niewiarygodna przyjemność i radość, więc układam nasze życie tak by było przyjemne również dla mnie i dla męża czyli czas i miejsce tylko dla nas...