Cześć dziewczyny! Mój trzylatek ucieka  Na placu zabaw wychodzi poza ogrodzenie, wychodzi poza trawnik i ucieka, na chodnik, na inny plac zabaw itd. Łapię go, tłumaczę, jest już nieco lepiej, nie robi tego tak często, ale nadal zwiewa tak szybko jak go nogi niosą. Inne dzieci się ładnie bawią, mamy na ławkach plotkują, a ja w ciągłym pogotowiu  Niestety na ulicy też ucieka, niby idzie obok, niby się wózka trzyma i nagle "w nogi" I żeby to jeszcze prosto przed siebie, ale nie trzeba na bok, i często łapie go tuż tuż przy krawędzi chodnika. Można oszaleć  A dziś przeleciał mi przez pasy, myślałam, że uduszę...Odkąd pamiętam tłumaczę, że na ulicy nie wolno uciekać, że przez pasy tylko za rączkę, opowiadam o autach i o wypadkach i nawet o panach policjantach łapiących niegrzeczne dzieci, pokazuję, że jestem smutna i zła wprowadzam jakąś doraźną karę typu koniec swobodnego chodzenia itd. i nic. Wczoraj szedł ładnie i już się ucieszyłam, a tu dziś taki nr odwinął. Normalnie ręce mi opadły  Znacie jakieś sposoby na takiego łobuziaka?

Kurcze, jakbym czytała o moim Michale. Ja mam ten sam problem. Niestety nie znalazlam sposobu. Karne powroty do domu tez nie dzialaja.

Rozmawiałam ostatnio z sąsiadką, która ma starsze dzieci, i powiedziała mi, że jeden synek też jej tak spylał. Zapytała znajomego psychologa, czemu się tak dzieje, a on jej powiedział, że dzieci, które w domu czują się w pełni bezpiecznie (tzn., że rodzice się nie kłócą, mają dobre relacje z dzieckiem, nikt się nie bije i nie krzyczy, itp.), to te dzieci przedkładają, to bezpieczeństwo na całe otoczenie. Nie czują się zagrożone w domu, to nie czują, że jakieś niebezpieczeństwo czeka je na zewnątrz. Powiedziałam to mężowi i zaśmiał się, że dla dobra Misiora powinniśmy co wieczór mały sparing sobie urządzać:)

To może i ja też spróbuję z jajkiem  Póki co wykorzystuję fakt, że byliśmy świadkami stłuczki, teraz jak próbuje uciekać przypominam mu o tym jak auta się zderzyły i pytam czy chciałby, aby w niego tak auto uderzyło, mówi że nie i zdaje się, że jest troszkę lepiej  Nad smyczą też myślałam, znalazłam nawet na allegro taką na nadgarstek, ale mąż mówi, że taką to może mi sam zrobić, no i czekam...Póki co po ulicy boję się z nim chodzić 
Teoria, ciekawa i dla mnie pocieszająca, bo bałam się, ze te ucieczki to moja niezamierzona wina. Myślę jednak, że charakter dziecka odgrywa tu kluczową rolę, niektóre już są takie temperamentne, że zapanowanie nad nimi to prawdziwy wyczyn 
Pozdrawiam