drogie dziewczyny,

być może to, co teraz napiszę dotyczy nie tylko mnie samej.
Od jakiegoś czasu czuję się samotna w swoim małżeństwie. Odkąd urodziłam synka wszystko się zmieniło. Wszystko jest na mojej głowie: sprzątanie, pranie, prasowanie, opieka nad dzieckiem, robienie posiłków a nawet głupich kanapek do pracy. Mój mąż tylko wstaje, je, wychodzi do pracy, wraca z niej, je obiad a potem albo komputer i znowu praca, albo tv, dłubanie w samochodzie lub na działce. Ja tak naprawdę nawet jak wróci nie mam czasu dla siebie. Ciągle chodzę zmęczona, łatwo się denerwuję zwłaszcza wieczorem kiedy jestem znużona całym dniem. Mąż uważa, że ciągle marudzę i narzekam. Ale co ja mam zrobić skoro nie mogę na niego liczyć? czuję się samotna i wykorzystywana. Rzadko się zdarza, że mąż zajmie się małym abym mogła spokojnie coś zrobić. Jak mały śpi to sprzątam, prasuję, gotuję, piszę prace studentom by dorobić - każdą wolną chwilę spędzam na pracy.
Kocham synka, ale po całym dniu czasem mam go dosłownie dość i chciałaby po ludzku odpocząć, a to ja karmię go i usypiam, wstaję w nocy, zajmuje się nim od 5 jak rano wstanie...

jak mam rozmawiać z mężem i co robić, żeby jakoś na niego wpłynąć? Wiem, że on mnie kocha, ale po prostu jestem już zmęczona, a cokolwiek nie powiem od razu jest, że "marudzę"... 

U mnie było podobnie tez się na początku tak czułam, a moje ulubione stwierdzenie to "przecież ty się tylko dzieckiem zajmujesz...", rzeczywiście zmieniło się jak musiałam wyjść na prawie cały dzień, a mały został pod opieką taty, który jak wróciłam stwierdził z oburzeniem, że musiał czekać aż mały zaśnie żeby w iść tam gdzie król chodzi piechotą i skończyły się głupie uwagi i zaczął nawet pomagać

chyba wiele par przeżywa to co opisałaś w pierwszym poście, myślę, że po części jest to spowodowane tym, że na początku naszej drogi z maleństwem my matki nie chcemy oddać maleństwa w ręce ojca - u mnie tak było - tylko ja chciałam przy nim wszystko robić! Z drugiej strony nasi partnerzy nie naciskają bo jednak trochę się boją "obsługi" małego dziecka - pewnie nie wszyscy są tacy ale myślę, że większość. Poza tym mają mylne mniemanie, że my w domu z dzieckiem to mamy tylko relaks a oni po pracy są bardzo zmęczeni i zasługują na święty spokój - akurat mój mąż nigdy tak nie powiedział (ale nie wiem co sobie myślał ). Niestety mężczyzna jest tak skonstruowany, że czego mu dobitnie nie powiesz/wytłumaczysz to sam się nie zastanowi i nie domyśli - trzeba z nimi jak z dziećmi usiąść i dokładnie i najlepiej w prostych słowach powiedzieć co się czuje, z jakiego powodu i czego się od niego oczekuje! . Ja również mialam wczoraj poważną rozmowę i koniec końców ustaliliśmy, że kiedy on przychodzi z pracy przejmuje małego a ja się zajmuję czymś innym, zmywa po obiedzie, wrzuca swoje brudy do kosza - mam nadzieję, że to dopiero początek tej rewolucji!
Co do Ciebie fliska myślę, że podjęliście bardzo dobrą decyzję i życzę Wam powodzenia, myślę, że już teraz będzie tylko lepiej! Gdybyś chciała pogadać to pisz na kundu@poczta.onet.pl

po czasie mogę powiedzieć, że z czasem wszystko się zmienia- mąż oswoił się z rolą taty i pomaga mi jak może, choć nadal jest egoistą i zdarza się, że się kłócimy:) wiem jednak, że będąc teraz w drugiej ciąży po urodzeniu drugiego synka będę mogła na niego liczyć i choć bez problemów się nie obejdzie to na pewno damy radę razem...

Hehehe mam nadzieję, że u mnie po porodzie, kiedy będę miała już 2 pociechy tez wszystko zostanie dobrze i będe miała wsparcie w mężu......